कति कोमल हुन्छन् है नारीहरु

कति कोमल हुन्छन् है नारीहरु,
.....
चुरा टुट्दा दिन भरी रुन्छ्न् तर
मन टुट्दा नजिकै बसेकी
आमालाइ नि थाह दिदैनन्,

हात काटदा दिन भरी कराउछ्न् तर
मनमा चोट पुग्दा उफ् नि गर्दैनन्,

मन परेको लुगा पाएन भने
चाडपर्व नै मनाउदिन भन्छ्न्,
तर मन नपरेको केटा सँग जिन्दगी बिताउन तयार हुन्छ्न्,
कसैको खुसिको लागी !!
साँच्चै नारी महान् हुन्छ्न् है आमा ??

माया मारी पत्र पठाउनुको के अर्थ,
पिरमा पारी पत्र पठाउनुको के अर्थ,

यौवनका मातहरु नशिला रातहरुमा,
बिसाइ भारी पत्र पठाउनुको के अर्थ !!

न गुन गरेर मान्छे आफ्नो बन्छ ।
न सुन दलेर मुर्ती भगवान बन्छ ।
कसैलाइ निस्वार्थ माया गर्नुहोस ।
कुनै दिन दुश्मन पनि आफ्नो बन्छ !!!कि त तस्बिर कि त तिम्रो बोली चाहिन्छ

यादहरुको खाता बोक्ने झोली चाहिन्छ
रात कटाउन त यता पनि मुस्किल छ प्रिय
हरेक रात आजकल निदाउने गोलि चाहिन्छ।

निलो शिरिषको फुल फुलेर पारिजात लाई जसरी हरेक वर्ष वसन्तमा सम्झन्छ म हर ऋतुमा तिमिलाइ फुलाउँदै सम्झदै गर्छु। तिमिलाइ मन पर्ने निलो गुलाफको फुल मैले मन भित्रै फुलाइसकेको छु। के तिमिले निलो आकाश मुनि बसेका हामी दुवैलाइ त्यो निलो गुलाफले जोड्न सक्छौ ???
ए प्रिय मान्छे,
आज तिमिलाइ मैले दरबार मार्गको हरेक शिरिषको झ्याङमा तिमिले सैसला मार्दै गरेको देखेँ। खुब रमाइलो लाग्दै थियो मलाइ तिम्रो त्यो नाच। जसरी मयुरले आफ्ना निला प्वाँखहरु फैलाउदै बन्द गर्दै नाच्दै गर्छ त्यसै गरि तिमिले आफ्ना यादहरु छोड्दै नाच्दै थियौ। कति सिपालु छौ है तिमी आफुलाइ नाच्न मात्रै होइन मलाइ एकै छिन् मा नचाउन पनि। दिउँसोको चर्को घाममा पनि सित्तल बनेर फुली दिने ती फुलहरु अन्जुली भरीमा राखेर हाम्रो मायाको चिनो उपहार दिन मन छ। भुइँ भरी छरपस्ट रहेका ती फुलहरु कहिले नसुकुन अनि सुकाएर आगो कसैले नलगाउन् भन्ने चाहाना देख्दा सबैलाइ हुन्छ, तर अक्सर जे कुरा धेरै प्रेम हुन्छ नि त्यसलाइ फ्याँक्नै पर्ने हुन्छ जस्तै तिमिले फ्याँकेका मेरा माया अनि सद्भावहरु। कति सजिलै फुल्छ्न् फुलहरु, कति सजिलै झर्छ्न्, कति सजिलै बस्छन् प्रेम अनि कति सजिलै टुक्रिन्छ्न् सम्बन्धहरु। दोषी न मुटु रह्यो न त्यो निलो फुल फुलाउने प्रकृति नै रह्यो, दोषी त सिर्फ समय रह्यो अनि रहिरह्यो। 

आज आकाश निरन्तर रोइरहेछ। झरी परि रहेछ, आँसु झरिरहेछ। म जान्न चाहन्थेँ कोही किन रुन्छ्न्। के आकाश जत्रै मन हुनेहरु बादलले जत्तिकै आँसु झारेर रुन पर्छ हो ?? 
म साँझ परेको मन बोकेर अधेँरिदै बाहिर निस्के। बाहिर भने आज अधेँरो थिएन, आज पुर्णिमा। रुझेको शरिरमा रुझेकै कपडा लगाएर अनि रुझेकै मन लिएर उनिलाइ मज्जाले नियालेँ, नियालिरहेँ। उनको त्यो शरिर, जिउडाल, कोमल हातहरु, लुरी खुट्टाहरु,पातलो कम्मर,यौवनले छोप्दै गरेको स्तनहरु, वैँशले जिस्काउँदै गरेका डन्डिफोर अनि त्यसका दागहरु, सम्झिएँ। मेरो नजरले गर्दा होला, उनिले आँखा चम्किला पार्दै मलाइ हेरीरहिन्। म झसङ्ग भए,जुन देखेर।
भन्ने गर्थिन्, "म मरेँ भने ऊ त्यो,जुन बन्छु।"
"चुप" म मुख थुनिदिन्थेँ। मुख थुनेर नरोकिने रैछ लेखेको कुरा। आखिर छोडेरै गयौ, त्यसैले आज जुनमा तिमिलाइ देखेँ। यो जुन पनि धेरै खुसी देखिन्छ, जुनमा तिमी भएर नै हो।
कत्ती खुसी हुन्छ्न् है छोडेर जानेहरु, छोडिनेहरु पो जहाँको त्यहीँ जस्ताको त्यस्तै। कसरी नसोध। किनकी हरेक पुर्णिमामा तिमिले मलाइ देख्छौ, अनि औँसीमा नदेखे झैं गर्छौ। म हरेक अधेँरी जुनकीरीको उज्यालोमा तिमिलाइ खोजीरहन्छु जसरी हरेक जुनकीरी अधेँरीमा चम्किन खोजिरहन्छ। मन जलेर निस्केको धुवाँमा तिमिलाइ खोजीरहन्छु, काम लाग्न नसकेर मेरो मनको एस्ट्रेमा थुप्रिएको यादका खरानीहरुमा तिमिलाइ नै खोजीरहन्छु। पिउन बाँकी रहेका केही बोत्तल जहरहरुमा तिमिलाइ नै खोजीरहन्छु। अब भन अझै कति मौन बस्छौ, बाह्र वर्षमा त खोली नी फर्किन्छ रे प्रिय यो हाम्रो पाँचौ एनिभर्सरी...अझै म पनि जुन बनेर तिमिलाइ भेट्न आउन कति वर्ष कुर्न पर्छ मैले ??
थाहा छ तिमी बोल्दिनौ, फर्किन्नौ तर जब लत हुन्छ नि नपाए न आश भने भैइरहने रहेछ। तिमी माथी आकाशमा जुन बनेउ म धर्तीमा कुन बने कुन। हामिलाइ जोड्ने यही एउटा सुर्य छ कहिले चुरोट सुर्य कहिले घाम सुर्य। मैले धेरै सम्झिएँ, सायद तिमिलाइ बाडुल्कीले खप्न भएन होला, त्यसैले रिसले बादलको सिरक ओडेर सुतिदियौ।
तिमि हराउँदै गयौ, म विलिन हुँदै गएँ। पर्खिरहेँ, कतै तिमिले गाली गर्दै भन्छौ," निमोनिया हुन रुझ्छौ अझै ??"
तर गाली गरीनौ,किनकी तिमिलाइ थाहा छ म अचेल सँधै बिमारी नै हुन्छु भन्ने। प्रिय मान्छे मिल्यो भने चाँडै भिसा पठाउनु म पनि जुन बन्न आउनेछु, छैठौँ एनिभर्सरी उतै मनाउँला !!
bye धेरै सम्झियो नभन्नु है ।

संसारमा प्रेम यसरी नै चल्छ। जसरी सुर्यले आकाश सँग, आकाशले बादल सँग, बादलले पानी सँग पानीले धर्ती सँग इत्यादि। प्रेम एकतर्फीमा आनन्द हुदैन, दुई तर्फीमा मिठास हुदैन, जब दुइ बिचमा तेस्रो व्यक्ति फाइदा लिन्छ अब त्यो प्रेम, प्रेम नै रहदैन।
जुनले शीत छोडेर गयो, ताराले जुन लिएर गयो। कस्तो अचम्म है, सायद प्रेम युद्ध त आकाशमै हुन्छ, धर्तीमा गरिने त सबै भ्रम युद्ध न हो।
बिहानै अधेरो नै रहेको मेरो कोठामा म अधेँरो मुख लगाएर मेरी उजेलीको रोशनीमा हराउन खोज्दै थिएँ, तर समयको ब्ल्याकहोलमा पसेका उनको रोशनीको पाइलाका डोबहरु, मैले कहिल्यै पछ्छ्याउन सकिन। म आँखा हेर्ने बहानामा आज पनि आँखा भरी उनिलाइ नै बनाएर हेर्ने गर्छु। zoom गरेर हेरिरहन्छु, backround blur गरेर हेरिरहन्छु। मेरी यी नजरमा रहेका तस्बिरहरुको व्यापार हुने भए साँच्चै DSLR लोप हुनेछ, डाइनोसर हुनेछ।
अलि पर मन्दिरमा तिमिले मलाइ देख्नु भन्दा वर्षौँ पहिले देखि मान्छेहरु घन्टी बजाएर भगवान खुसी पार्ने बहाना गरीरहेका छ्न्, भगवान् लाई रीस उठेको बेला त्यही मान्छेहरुको घण्टी बजाएर मजाक लुट्ने गर्छ्न्। अब मैले तिमिलाइ भगवान जस्तै भन्न पाउँछु नि प्रिय ??
राती मैले निकै लामो सपना देखेँ, खै के के देखेँ कुन्नी, तर न तिमिलाइ देखेँ न भगवान् लाई, के भगवान् मन्दिरमा मात्रै बस्छ्न् हो, कि पथ्थरमा मात्रै बस्छन् ?? हरेक साँझ अनि बिहान, आगोले चुरोट्लाइ जलाइरहन्छ, जसरी धुपले मन्दिर जलाइरहन्छ, जसरी तिमिले मलाइ जलाइरहन्थेउ, हो उसै गरि। हामी त छुटेउँ अब यो चुरोट र आगो छुटेको दिन अनि मन्दिर र धुप छुटेको दिन म सन्सार पनि छोडिदिन्छु, किन नसोध...
अचेल म यिनिहरुको प्रेम हेरेर आफैमा हराउने गर्छु, सायद जल्नेहरु छीटो हराउने भएर होला।