पागल प्रेमि #part 2

 घर पुग्ने बित्तिकै मामुले साेध्नु भयाे,कस्तो भयाे त नानि अफिसकाे पहिलाे दिन।राम्रो भयाे भन्दै अाफ्नाे काेठा तिर गए,बेगलाई टेबलमा राखेर बर्लङ्ग खाट मा पल्टिए.....अाखा बन्द गरेपछि राेहित काे अनुहार मेराे अाखा मा झल्झलि अाहिरहेकाे थियाे । म तीन छक्क खाए अनि अाफुले अाफैले अाफैलाई प्रश्न गर्न थाले ।

याे के भै रहेकाे छ मलाई,....अाज सम्म मलाई यस्ताे कहिले पनि भएकाे थिएन ....न त काेहि एति धेरै मन परेकाे थियाे ।तर अाज याे ...साेचिरहेकाे थिए....

रिचा.....रिचा बाबाले बाेलाहि राख्नु भएकाे छ ,मामुकाे अावाज अायाे,..त्यस पछि म काेठा बाट सरासर निस्केर बाबा काे छेउमा गए, छाेरी अनि पहिलाे दिन नयाँ साथि, सबै नयाँ अफिसमा कस्तो भयाे त ...बाबा भन्दै हुनुहुन्थ्यो , हजुर बाबा धेरै रमाइलो भयाे ....रमाइलो त भने तर मनमा अनेक कुरा हरू...... के कस्तो चक्कर मा परिसके... यदि यस्तो कुरा बाबाले थाहा पाहुनु भयाे भने त तुफान अाउछ याहा ,..मलाई त्याे बुढा पाकाले भन्छन् नि "बनकाे बाधले खाअाेसकि न खाअाेस मन काे बाघले खान्छ " भन्ने उखान. म मा लागू भै सक्या थियाे ।....अाफु डराएता पनि बाबा ले साेध्या कुराहरूकाे जवाफ , हाे या हैन मा भन्दै थिए ।

अफिसकाे दाेश्राे दिन ,.........

अफिसमा पुग्ने बितिकै पहिलाे wish....Good Morning. रिचा मिस राेहितले भन्याे ....मैले भने wish फर्काउनु पर्ने थियाे तर केहिपनि नबाेलि उस्लाई नै हेरिरहेछु , उस्काे बाेलिकाे पर्सनालिटिकाे ............... छ्या याे के भैरहेकाे छ ...नचाहादा नचाहदै म उ प्रति अाकर्सित भैरहेकाे थिए ।

"मानुम कुनै चुम्बकीय वस्तु चुम्बक तिर अाकर्सित भै रहेकाे थियाे" , याहा चुम्बक राेहित र चुम्बकीय वस्तु म थिए ।.......

फेरि पनि अात्ममन्थन शुरू भयाे ....के याे माया हाे .....?? तर याे कसरी हुन सक्छ,यस्ताे छाेटाे समयमा काेहि यति धेरै राम्रो कसरी लाग्न सक्छ ??......दिमाग मा प्रश्न बाचक चिन्हले डेरा जमाउन थाल्याे ।....

क्रमश........

credit : amit

-------*विश्वास*------

credit: Anjila Bhatta

मस्तिष्कमा झुटका भुतहरु यसरी सवार छन्,                                                                                                                         मानौँ विश्वासलाई पाइला राख्ने कुनै ठाउँ छैन ।                                                                                                                    मलाई ब्रह्माण्डको विश्वास लाग्दैन, 

मलाई शृष्टिको विश्वास लाग्दैन,
यो प्रकृति र विज्ञानको पनि विश्वास लाग्दैन ।
त्यसैले,
मध्यरातमा उठेर म आकास हेर्ने गर्छु,
कतै सूर्य उदाएको छ की?
निदाइरहेका छन् दुनिया सारा,
टल्कीरहेका छन् जुन र तारा,
अहँ मैले सूर्य देख्दिन र म
दोहोर्याएर हेर्छु
किनकी
मलाई आफ्नै विश्वास लाग्दैन!!

के लाई विश्वास गर्नु?
कस्लाई विश्वास गर्नु??
मानवता हराएको वर्षौँ भैसक्यो यहाँ,
गल्ली गल्लीमा हल्लीरहेका हुन्छन्
सास फेर्दै गरेका ज्यूदा लासहरु,
जल्दैछ केवल एउटा चिता,
हजारौँ झुम्मीन्छन् हेर्नलाई रमीता,
जलीसकेको त्यो चिताको
खरानी खोतलेर हेर्छु म
कतै प्राण भेटिन्छ की??
मलाई मुर्दाहरुको पनि विश्वास लाग्दैन ।

मन्दिरको विश्वास लाग्दैन मलाई,
मूर्तीको विश्वास लाग्दैन,
टेकिरहेको यो धर्तीको विश्वास लाग्दैन ।
भ्रष्ट्राचारी छन् भगवान पनि,
मेरो एक चाहाना पुरा गर्न अनेक बाहाना बनाउछन्
कहिले पुजाउछन्, कहिले ढोगाउछन् ।
मँ फुल चढाइरहन्छु.. दियो जलाइरहन्छु....
प्रतिक्षाको बाँध भत्कीएपछी,
घण्टा बजाएर ब्यूँझाउन खोज्छु
तर उनलाई 'घण्टा' फरक नपरेपछी
मलाई देवताहरुको पनि विश्वास लाग्दैन ।

विश्वास भन्ने शब्दकै विश्वास लाग्दैन मलाई!!
तिमी अर्कैको काखमा लोहोरी सुन्दै,
फ्रि को वाइफाइ बाट एक टुक्रा म्यासेज गर्छ्यौ र भन्छ्यौ
"Trust me baby"
के म तिमीलाई विश्वास गर्छु होला त??
अहँ,
मलाई कसैको विश्वास लाग्दैन !!

कसैको शब्द अनि भावना 2

#प्रिय_तिमी

त्यो एकदिन अवश्य आउनेछ ।।आज मलाई जती रुवाएको छौ तिमी पनि एकदिन अवश्य रुने छौ ।मलाई सम्झेर त रुदैनौं होला सायद तर अरु कसैको कारण ले अवश्य रुने छौ।।आज मलाई जुन हालत मा रुवाएर छोडेर गएको छौ ।।तिम्रो पनि त्यही हालत हुने छ एकदिन।त्यो दिन तिमीले मलाई धेरै सम्झिने छौ।

म बाट टाढा जान कै लागि मेरो गल्ती देखाएर जसको लागि गएको हौ तिमी उसले तिम्लाई एकदिन अवश्य रुवाउने छिन

आज को मेरो यो जुन हालत छ नी त्यो सब को जिम्मेवार तिमी हौ सिर्फ तिमी

आज मैले बोलाउँदा तिमी लाई रिस उठ्छ हैन? एकदिन तिमी आफूलाई एक्लै महसुस गर्ने छौ म सँग बिताएका हरेक पल याद गर्ने छौ चाहे त्यो नभेटेर बिताएका पल किन नहोस् चाहे त्यो थोरै समय को माया किन नहोस् । मैले मेसेज गर्दा तिमी लाई रिस उठेर तिमीले मलाई सब तिर ब्लक गर्दियौ सबै ठाउँ मा एकदिन तिमी आफैं खोज्दै आउने छौं मलाई।।यदि भगवान हुनुन्छ भने मैले हरेक दिन मागेको कुरा सुनिरख्नु भएको छ होला हरेक दिन आँसुले भिजेको मेरो आँखा

मेरो सिरानी मर्नै लागेको यो शरीर अवश्य देख्नु भएको होला ।मेरो मन् मा पाप कहिले पनि छैन । हे भगवान यदि मलाई सही ठान्नु हुन्छ मैले सहेको हरेक पीडा देख्नु भएको छ भने तपाईंले एकदिन अवश्य मलाई पीडा दिने लाई सबक सिकाउनु हुने छ चाहे त्यो ढिला नै किन नहोस्।।आज मलाई तिमी म संग बोलिदिए हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ तर तिमी लाई म सँग बोल्न नपरे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ ।।आखिर मैले तिम्रो के विगार्दिएको थिएँ र तिमी ले मेरो जिन्दगी मर्नु न बाँच्नु बनाएर गयौं ।।

पैला म सँग नबोली निन्द्रा लाग्दैन भन्ने तिमी आजकल मेरो बोली सुनेर घृणा गर्छौ फोन गर्दा पनि नगर भन्छौ मलाई कत्ति पीडा हुन्छ सायद तिमी ले यो सोच्न सकेनौं तिम्रो मन् नै छैन सबै नाटक नै थियो होला सबै हुनत फेसबुकमा भेटेको केटि सोच्यौं होला तर त्यत्ति विश्वास गर्न लायक नभएको थिन होला म सबैको नजर मा राम्रो थिएँ म तिम्रो नजर मा मात्र कसरी नराम्रो हुन पुगे? केही समयको लागि सबै भन्दा राम्रो मान्थ्यौंः मलाई तर आज मलाई घृणा गर्छौ हैन? एकदिन म हराउने छु सबै तिर बाट अनि तिमी खोजेको खाेजै हुने छौ सायद मा त्यति बेला टाढा कुनै ठाउँ को कुना मा आफूले धेरै भन्दा धेरै माया गरेको मान्छे ले मन् दुखायो, पीडा दियो, धोका दियो ,मायाको नाटक मात्र गरेछ भनेर रुएर बसेको हुनेछु हरेक रात हरेक बिहान

एकदिन अवश्य आउनेछ त्यो दिन भगवान ले न्याय गर्नु हुनेछ मेरो माया को र तिम्ले दिएको पीडाको र घृणा को।।

तिमी धोकेवाज हौं|

तिमी धोकेवाज हौं|

Credit: Facebook wall

कसैको शब्द अनि भावना " #part 1

म चाहन्छु ...! केही महिना पछि , एकाबिहानै तिमी मलाई call गर्नु , अनि त्यो call receive नै नहोस । फेरि तिमी अर्को कोसिस गर्नु call गर्नलाई तर फेरि पनि receive नहोस । फेरि केही समयको अन्तराल पछि तिम्लाई मेरो थोरै चिन्ता लाग्न थालोस ... तिमी message गर्नु मलाई , त्यो message जुन message को कहिल्यै reply आउने छैन । फेरि तिमी साच्चिकै अलिक धेरै दुखी बन्नु , तिमी याद गर्नु मलाई , मेरो हरेक कुरा , मेरो अनुहार अनि मेरो आवाज , तिम्रो लागि मैले गर्ने चिन्ता .... अनि म सङ्गै बितायका हरेक पल ...!

फेरि तिमी मलाई एकचोटि call गर्नु तर त्यो call को पनि response नआओस ... अनि फेरि message गर्नु , जसको जवाफ तिम्रो फोनमा कहिल्यै नआओस ...!

तिम्लाइ अचानक एकदमै गाह्रो महशुस होस , तिमीलाई सबै कुरा याद आईरहोस , तिमी लगातार मेरो बारेमा सोचिरहनु ... तिम्लाई सबै याद आओस ..

सबै .......!

अनि एकदिन जब तिम्लाई निदं नआओस

बस मेरो याद आओस ....

तिमी मलाई Social media तिर खोज्नु ,

फेरि call गर्नु ,

फेरि message गर्नु ,

फेरि कुनै जवाफ नआओस ...

अनि तिमी phone gallery खोलेर मेरो तस्बिर हेर्नू

तिमीलाई रिस उठोस , एकदमै ज्यादा , बेस्सरी रुन मन लागोस .....

हो तब तिम्लाई महशुस होस कि "म कुन हालत मा बाचिरहेकी छु .... दुखी हुनु केलाई भनिन्छ ... अनि कोहि माथी को बिस्वास टुट्नु भनेको के हो ?""

अनि त्यसपछी तिमीलाई पनि हरेक कुरा सङ्ग घृणा हुन थाल्छ , केही पनि मन पर्ने छैन !

त्यसपछी तिमी हरेक ठाउँ मलाई नै खोज्नु ....

बस एक अन्तिम पटक भएपनि मलाई देख्न चाहनु ...

मलाई सुन्न चाहनु .....

मेरो नजिक आउन चाहनु ....

मेरो अघि आई रुन चाहनु ....

त्यसपछी तिमी पनि ठ्याक्कै मै जस्तै पागल बन्नु , त्यो प्रेमको लागि जुन प्रेम तिमीलाई सिर्फ म बाट मात्र मिल्न सक्छ .... ! अनि तिम्रो त्यो हालत हुदा , तिमीलाई माया गर्ने , तिमीलाई आफ्नो मान्ने ... तिमीलाई सुन्ने "म" तिमीभन्दा धेरै टाढा , कुनै शहरको कुनै कोठामा बसेर आधी रातमा तिमी बाट आएका हरेक messages पढ्दै तिमीलाई याद गर्नेछु ... फेरि ती messages delete गर्नेछु , म तिमीलाई कहिल्यै ती message को जवाफ पठाउने छैन ।

जब तिम्रो हजार message को कुनै जवाफ आउने छैन , अनि महशुस होस तिमिलाई कि कसैको दिल टुट्दा कति पीडा हुन्छ .... एक्लै आँसु बगाउदा कस्तो feel हुन्छ.... कसैलाई केही भन्न मन लाग्दालाग्दै पनि भन्न नपाउने बिबशी तिमीले पनि बुझ्नु ....

केही कुरा मा मन नलागोस , हरेक काम जबर्जस्ति गर्नु परोस ... हरपल कुनै नशा को जरुरत होस ...

निन्द्रा को गोलि ले पनि काम गर्न छोडोस !

हरेक समय .... सपना बिपना , मेरो मात्र याद आओस ...

तिम्रो दिल अनि दिमाग मा खाली म मात्रै रहुँ ..

जब यो सब हुन्छ नि , सायद बल्ल तिम्ले बुझ्नेछौ ...

कि तिमी कति गलत थियौ .... अनि तिमीले के गर्यौ !

तिमीले के गुमायौ ???

सायद तब तिमिले बुझ्नेछौ ,

म कुन हालत मा थिए ...!!

हो , म यो सब चाहन्छु .... हो साच्चै !!!!

तर यो पनि साचो हो कि , आज पनि म तिम्रो call अनि message धेरै मुस्किलले ignore गर्ने गर्छु !

आज पनि तिम्रो facebook अनि Whatsapp Dp Save गरेर राख्छु ! आज पनि मोबाईल खोल्छु त बस तिमी Online छौ या छैनौ हेर्न को लागि .... तर मैले कहिल्यै तिमीलाई message गरिन , न अब गर्नेछु ।

"किनकी म चाहन्छु , तिमी पनि एकचोटि महशुस गर त्यो सबै ... जुन कुराहरु म महशुस गर्ने गर्छु .... !"

पर्फ्युम

ओहो!बिर्सिएछु...म पनि कस्तो हुस्सु भएको।आज त उ आउदैछे सपनाको भारी बोकेर ल्याउदैछे साथमा- खुसिका गमलाहरु रोप्नुछ हर्सका बिजहरु र स्वास लिनुछ मुस्कानका बास्नाहरुको अनि उड्नुछ - पुतली जस्तै सुखहरुसङ्ग ।।हिजो जस्तोछोडेकी हो तेस्तै हाल छ उस्ले छोएका हर चिज जहाको त्यही छ जस्ताको तेस्तै छ मैले कहिल्यै छोइन कहिल्यै चलाइन मात्र हेरिरहे हर पलमा कुराले मनमौजी जालो लगाउदानि फु सम्म गरिन। डर थियो- कतै उनको हातका चक्रहरु हराउने पो हुन कि भनी।। उनको रातो लाली लागेको गिलास त्यही छ जहाँ उनले हतारमा पानी खाएर राखेकी थिइन- हिड्नेदिन।। बिस्तारा उस्तै छ- जहाँ उनले बिताएकी थिइन हिड्नु भन्दा अघिको रात र , त्यही सिरान माथी नै छ उनले राखेको चिम्टि काटा ।। यत्तिका समयसम्म हरेक चिज चलाउनै मन लागेन थाहा छैन के भन्ने हो उसले।

अ..एक चिज चै अतिनै चलाए जथाभाबी चलाए जतिबेला मन लाग्यो उतिबेला किनकी; त्यसमा उनको गन्ध थियो र दिन्थ्योसन्तुष्टि ।।

हरेक रात निदाउनु अघि

उसको तस्बिर हेर्दै

लामो सास लिन्थे

र छर्कन्थे उनलाई मन पर्ने पर्फ्युम- सरिरभरी

बिछ्याउनाभरी

मस्तिष्कलाई उनी भएको भान पार्न।

अचम्म मान्दी हो

भरिएको देखेर उनको दराज

पर्फ्युम को खाली बट्टाहरुले।।

credit: aakash

"सुनौलो सपना र अध्यारो गल्ली" #part 1

बिहान सबेरै उठ्नु पर्छ, पाँच बजेको हाराहारीमा। त्यति नगरे काममा समयमा पुगिन्न। समय घर्केपछि काममा जान अनुपम कत्ति पनि राम्रो लाग्दैन। ऊ ठान्छ, त्यसो गर्नु भनेको ठगेर खानु हो। ठगेर खानु र चोर्नुमा के अन्तर छ? ऊ त्यो अन्तर हेर्ने प्रयत्न गर्छ। एक हिसाबले ती दुवै उस्तै कुरा हुन्, नामका मात्र फरक। ऊ त्यस्तै ठान्छ। त्यसलाई त्यस्ता कुराहरू पटक्कै मन पर्दैनन्। त्यसैले अलिकति चाँडै उठ्नु परे पनि उसलाई त्यो कुराले कुनै असर गर्दैन। आधा घन्टामा त ऊ फ्रेस भैसक्छ। उसले लुगा लगाइ सक्तानसक्तै शुभेक्षा उसको टेबुलमा एक कप तातो चिया राखिदिन्छे। हुन त ऊ एकाबिहानै शुभेक्षालाई उठाएर दुःख दिन चाहँदैन।

त्यो काम भरसक आफै गरूँ भन्ठान्छ, तर आफैले चिया बनाएर नदिएसम्म शुभेक्षाको मन मान्दैन। हिउँद–बर्खा एकनासले काममा लागिरहनु कम पट्यारलाग्दो कुरा होइन। तर अनुपमलाई त्यसको कामप्रति एक प्रकारको लगाव छ। त्यो बिना हिचकिचाहट, सधैं एकनासले तल्लिनतापूर्वक आफनो काममा लागिरहन्छ।बिहान गाउँको पब्लिक क्याम्पसमा तीनवटा क्लास लिइसकेपछि ऊ पहिलो ड्युटीबाट मुक्त हुन्छ। नौ बजे घर पुगेपछि ऊ एकछिन त्यत्तिकै आराम गर्छ। नितेश स्कुल जान थालेको यसपाली तीन वर्ष पुग्यो।

त्यो स्कुल ड्रेसमा ठाँटिएर घरबाट निस्किएको दृष्य अनुपम र शुभेक्षा दुवैजनालाई खुबै राम्रो लाग्छ। कहिलेकाहीँ

त्यसकी बहिनी सिर्जना पनि दाजुसँगै स्कुल जान्छु भनेर उसलाई पछ्याउन खोज्छे। भर्खरै तीन वर्षमा हिँड्दै गरेकी सिर्जनाका लागि आमाको काख छाडेर स्कुलको बाटो लाग्न उसका लागि अझै कुर्नुपर्छ। तर नितेशलाई भने त्यो झन्झट अब छैन। नर्सरी र के.जी. सजिलै पास गरेको उसका लागि स्ट्यान्डर्ड् वन् झनै राम्रो लागेको छ। अझ त्यो भन्दा पनि राम्रा उसका साथीभाइ छन् र त्यहाँको वातावरण छ। त्यसैले हुनसक्छ, स्कुल जाने भनेपछि ऊ सधैँ निकै रमाउँछ।

To Be Continued

credit: aawrites

साहित्यिक साँझ

अतृप्त म

मेरा अपुरा गजलका शेर हौ तिमी

मेरो चाहत कम नशा धेर हौ तिमी

म गरिबको संघर्षको क्रान्ती हौ तिमी

मेरो यो सुख्खा मनको भ्रांती हौ तिमी

एउटा सपना जुन मस्तिष्कमा कैद छ

त्यो अपूरो सपनाको कथा हौ तिमी

एउटा कल्पना जुन हृदयमा कैद छ

त्यो अधुरो कल्पनाको व्यथा हौ तिमी

म त जाबो एउटा कण हुँ, हराएँ तिम्रो कामुकतामा

एउटा क्षण हुँ तिम्रो दुनियाको, बिलाएँ त्यो उत्सुकतामा

भिजाउँन चाहन्छु स्वयंलाई म , तिम्रो त्यो पृथकतामा

भट्केको कस्तुरी हुनेछु, खोज्नेछु यत्रतत्र तिम्रो वासना

आशक्त हुँ म तिम्रो दिवाना, बस्नेछु सायद तिम्रै आशमा

"डोको " र "सपना"

डोको संगै बोकिएका सपनाहरु,

काटिएका हरेक मुठी घाँस संगै काटिएका छन!!!

एकातिर भरिदै छ खाली डोको,

अर्काेतिर खाली हुदैछ,रहरको खरबारी ,

भरिएको डोको माथी खापिएको मुठो सरि,

खापिएका छन पाइला पाइलामा

जिम्मेवारीका मुठाहरु!!!

"डोको" मै सिमित हुन पुगेको छ जीवन,

फाटेको डोको संगै उजाड भएका छन चाहानाहरु,

डढेलो लागेको छ मन भित्र,

खरानी सरि सेलाएका छन वाणीहरु,

सुस्ताएका छन हस्तहरु,

धमिलिएका छ्न भविस्य देख्ने नजरहरु!!!

"डोको" लाई जीवन दिँदा,

जीवन नै डोको बन्न पुगेको छ,

भर्नु नै छ डोको,

देख्नु नै छ सपना,

बनाउनु नै छ आफ्नो संसार,

वारि छ मेरो डोको

अनि

पारी छन मेरा निरश सपनाहरु!!!

credit: govinda pandey

"मन्दिर"

पुजिन्छ यहाँ ढुङ्गालाई,

अनि बनाइन्छ मनलाई नै ढुङ्गा ,

स्वीकार गरिन्छ यहाँ सिपलाई,

अनि भेद गरिन्छ रगतलाई!!!

हराएको छ यहाँ मानवता,

टुटेको छ विश्वासको जग,

ढाकिएका छन सत्य देख्ने यि आँखा ,

जपिदै छ पैसाको आरती,

बलेको छ लोभको दियो,

लुकेका छन भगवान

अनि

चम्किएको छ "मन्दिर"!!!

"भत्किएका रहर"

खुशी किन्न,

सपना देख्न,

शहर छिरेको म,

आखिर आफ्ना

रहर नै बन्धकी राख्न पुगेछु!!!

छाडेर गाउँ ,

त्यागेर सबथोक,

टाढिएको म,

आखिर आफ्नो

मन देखि नै टाढा भाग्न पुगेछु!!!

साथको खोजी,

विश्वासको आशा,

वचनको कदर,

यी सबै रहर,

आखिर म

आफैभित्र ढाक्न पुगेछु!!!

न आज शहरमा मेरो केही छ,

न त गाउँ नै आफ्नो हुन सकेको छ,

सुनसान र एक्लोपनको आभाष हुन्छ,

जहाँ म टुक्रिएको छु

र

भत्किएका छन मेरा रहरहरु!!!

"याद छ ?"

ओए! तिमीहरूलाई याद छ,

जहाँ हामी एक परिवार थियौ,

जहाँ हरेक पलमा आफ्नो पनको आभाष थियो!!!

याद छ ???

तिमिहरुलाई,

ती सुनसान रातमा

पोखिएका मनका कुन्ठा

अनि लेखिएका पानाहरु!!!

याद छ ???

तिमीहरुलाई,

हाम्रो हरेक सम्वादमा

मिसिएका भावहरु,

जीवन बुझ्न सिकाइएका

कति तीता मीठा वातहरु!!!

टाढिएका छौं आज हामी

समयले लखेटेर,

र

पनि नजिकिएका छौं

हामी यादको साहारामा!!!

मलाई त सबथोक याद छ,

के तिमीहरूलाई पनि

याद छ???

साहित्तिक कलम

 जहाँ म प्रेमलाई फूलेको देख्छु

लाखौं जवानहरू भुलेको देख्छु ।।

कोमल ति फूललाई डस्नेहरु

जोतिऐको बहर झै गलेको देख्छु ।।

आगो लागेको तिनै झुपडीहरुमा

मायाको मुनाहरु जलेको देख्छु ।।

पुजा पाठ गर्ने मन्दिरको सिढीमा

जोडीहरुको युद्ध चलेको देख्छु ।।

जाडँ रक्सी घोल्ने घ्याम्पो हरुमा

प्रेमीहरु जवानी घोलेको देख्छु ।।

#aawrites

अङ्गालेर खुशीहरु हाँस्न मन छ

मलाई त्यहि खुशी मालामा गाँस्न मन छ

मलाई जिन्दगीको यात्रामा दियौ साथ

दुखमसुखमा तिम्रो माया छातीमा टाँस्न मन छ

फक्रिएको गुलाबसरि खुशी छाओस मुहारमा

तिम्रो अधरबाट सदा हाँस्न मन छ

मलाई समेटेर सुखशान्ती सङ्गालेर

मनमा खुशी जिन्दगीका काला दिन मास्न मन छ।

#aawrites

गाउँले छोरो परें म त गाउँ घरमै रमाउँछु

गाई अनि भैंसी पाल्छु ठेकिमा दही जमाउँछु

लेकमा छ घर बारी, हजुर गैरी बेंसी खेत

कुटो कोदाली खन्दा खन्दै जोत्न हलो समाउँछु

वन भिर पाखा डुल्छु दाउरा घाँस काट्नलाई

पिजा म:म: शहरमा, गुन्द्रुक ढिढो पकाउँछु

साथी संगी ईष्ट मित्र साउदी कतार खाडीमा

मिठाइ बोकी भेट्न आउछन् दूध दही चखाउँछु

शहर तिर बस्नेहरु च्यात्या फाट्या लगाउँछन्

गाउँमै बस्छु ढाका टोपी, लुङ्गी धोती लगाउँछु ।।

#aawrites

परिस्थिती आफ्नो अनुकुल भएन

भनेर गुनासो गर्नुको सट्टा आफूलाई

मजबूत बनाउन तिर लाग्नु सबैभन्दा

राम्रो हुन्छ, किनकी संसारको नियम

नै यस्तो छ कि "जब हावा चल्छ ,

त्यस्ले बल्ल तल्ल बल्दै गरेको

झुपडिको दियोलाई निभाइदिन्छ

भने पहिल्यै सल्किसकेको जङ्गलको

आगोलाई झनै दन्काइदिन्छ ।"

#aawrites

यस्तै छ रे हाम्रो माया दारिमा उनी अल्झिइन् रे अनि उनीमा म अल्झिएँ !!!

मेरा दारिको केस्राहरु लामा भए रे, कतै काउकुती त कतै बिजाइ रह्यो रे। मलाइ पिडाहरु सुनाउथी लुरि...म भने आफ्नो लुकेको संसारबाट उनका लजालु मायाका रागहरु चियाइरहन्थे।
'दारि काटेर आउनु ल, फेरि कति घोच्छ्न मेरा गाला भरि' उ बिन्ती गर्थि।
'तिमी बिना दिन काट्न त कति गाह्रो छ यहाँ, दारि काट्ने कुरा गर्छौ।' जिस्किदै भन्थे 'आउ बरु पिरतीको खाँबा काटौली अनि मायाको डोरि बाटौली'
जवाफमा भन्थी 'अनि पिङ चै को खेल्ने नि, हजुरले मिल्दैन'
'जन्मेलान् नि' मैले बढी नै बोलेँ !!
फक्रेको फुल झै फक्रिदै रिसाउँदै भन्थी 'फटाहा बाबा'
म मख्ख पर्थेँ। कतै मान्छे नै ठगेर हिड्म झै लाग्थ्यो जब उन्ले फटाह भन्थी। खै कस्तो सम्बन्ध हो हाम्रो पहिले बाबा भन्थि दारी पाल्ने जाँगर लाग्यो अब कुन दिन दाइ भन्छे अनि बहिनी भनेर लुसुक्क लाग्न पर्ने हो भन्ने पिडाले म जाँड खाएको मान्छे झैँ लरबराउँदै हिड्थेँ।
सोध्थी,'बाबा हजुरलाई दारी प्यारो कि म प्यारो??'
खै कस्तो प्रश्न सोधी म धर्मसंकटमा परे। हलोको फाली कुनै जरामा अड्के झैँ म अड्किएँ, अकमक्क परेँ। दिमाग पनि -78 डिग्रीको बिएर झैँ भयो। जे पर्ला पर्ला दारी प्यारो भन्दिन्छु भन्ने लाग्यो र भनिदिएँ जसरी नि उनलाई रिस उठाउनु न थियो मलाइ।
'तिमी भन्दा त यी दिनरात गालामा चुमी रहने दारी कयौँ गुणा प्यारा छन नि लुरि' भन्दै म मौन व्रत बस्छु।
'हामिलाइ त कहिले पालो दिनुहुन्छ र?' ऊ नभन्दै रिसाइ।
अब फकाउनु न थियो मलाइ। मयुरले झैँ प्वाँख फैलाएर उस्को यादहरुले मेरा नयन अघि नाच्न थाल्छ्न। हामी भित्र बिगुल बज्यो, अब उसको र मेरो प्रेम युद्ध सुरु हुँदैथियो। म सँग हतियार थिएन आत्मा समर्पण गरेँ, उसले मलाइ आफ्नो काबुमा राखि। म अल्झिएँ न भाग्न सकेँ न उनीमा अटाउन सकेँ। अन्त्यमा दारी काट्न बाध्य बनाइ। हिटलर थिइ मोरि मैले हाँरे हारेँ अनि हारेँ।
'अब त थाहा भयो नि बाबा?दारी नकाट्दा के हुन्छ' जितेको भानमा भन्छे।
'केही हुन्न, दारी नकाटे तिम्रो बाबा हुन्छु' म खित्का छोड्छु अनि अब ऊ हार्छे, मैले बोलेरै जितिदिन्छु।
यस्तै छ रे हाम्रो माया दारिमा उनी अल्झिइन् रे अनि उनीमा म अल्झिएँ !!!

माया

दिनभरीको बर्षातले भुइँ पनि मेरो मन जस्तै हिलो भएको छ। तै पनि भुइँमा मान्छेहरु टेकिरहेछ्न्, झन् हिलाम्य बनाइरहेका छन्। अक्सर केही चिजहरु दोहोर्‍याएर टेक्न मिल्दैनन्, जस्तै मेरो मन। जहाँ हजारौंले देखेर गए, अनि हजारौंमा एकले टेकेर गैइ।
म अचेल आफ्नो मन माथी आफै टेक्ने गर्छु,अझै हिलो बनाउने आसमा। मलाइ थाह थिएन, हिलोले उनलाइ एलर्जी हुन्छ त्यसैले होला उनी हिलो बाट टाढा हुँदै गैइन्, अनि हिलो झन् गाढा हुँदै गयो। अचेल त यो हिलो न त सुक्छ्न् न त कसैले रोपाइँ गरेर हरियै पारिदिन्छ्न, काठमाडौका भत्केका सडकहरु जस्तै बस् घिनलाग्दो अनुहारले हेरिदिन्छ्न् ।
अक्सर तिमी म भित्रको इन्द्रेणी मात्रै देख्ने गर्थेउ तर तिमीले त बिर्सेछौ कि म भित्रको त्यो ठुलो खुल्ला निलो आकाश, जहाँ बादल वर्षिन्छ, बिजुली चम्किन्छ, चट्याङ कड्किन्छ। आखिर यो सबै सहन सकिनौ होला, अनि यो आकाश जस्तो मन देखि धर्ती जस्तो मुटु भत्काउदै बग्दै बग्दै यो हिलो देखि टाढा समुन्द्रमा मोती खोज्दै गयौ है ।
जति याद गर्यो उति वर्षिने यो आँखा पनि समुन्द्र जस्तै छ, जताततै तिमी नै तिमी टिलपिल भएर बसेकी छौ।
ए प्रिय मान्छे,
तिमी भुकम्प होइनौ तर भुकम्प जस्तै मन भत्काएर गैएकी छौ, तिमी बाढी पनि होइनौ तर हरेक बलिन्द्राले मेरो गाला हुँदै शरीर रुझेको पनि पत्तै पाउँदिन, तिम्रा याद पहिरो होइनन् तर दिनहुँ मलाइ उठ्नै नसक्ने गरि चेपिदिन्छ्न्।
टुक्रेको चुम्बक जस्तै पहिले जस्तै जोडिन नसकिने, भत्किएका घरहरु जस्तै उसै गरी अब कहिल्यै पुनर्निर्माण नहुने मेरो धराप मनको चितामा तिम्रै नामका दुई थुँगा निला गुलाफका पत्रहरु थुपारेर राखेको छु है !!! 

एकतर्फी माया

आकाशमा जुन एक्लै देखियो धर्तीमा म एक्लै थिएँ। जुनले आज पनि मलाइ जिस्कायो मैले एउटा आँखो झिम्काइदिएँ। जुनले निधार खुम्चायो मैले ओठ बङ्गाइ दिएँ। जुनका पछि हजारौँ तारा झुन्डीरहे, जसरी डल्लिको फ्रेन्ड लिस्टमा सयौँ रिक्वेस्टहरु झुन्डिरहन्थे।
डल्ली भन्थी,"हेरिस्यो न कति रिक्वेस्ट आएका"
म जिस्किदै भन्थेँ, "किरिम धेरै धसेर।" ऊ ठुस्किन्थी। म अझै जिस्किरहन्थे। आज जुनले पनि किरिम धेरै धसेको हुन पर्छ, अनि पो तारा पछि लागे। सोचेँ सेतो जति सबै किरिम धसेका हुँदैन केही त किरिम नै हुन्छ्न्, जुन पनि किरिम होला, किरिम लगाउन धेरै तारा पछि लागेका छ्न् अनि डल्ली पिरिम होली पिरिम लगाउन धेरै पछि लागेका। किरिम होस् या पिरिम दुवै ब्रान्डेड नै लगाउन पर्छ, नत्र छाला नि बिग्रिन्छ जिन्दगी नि !!
रात कोल्टे फेरिरह्यो, जुनकीरीहरु बत्ति बालीरहे, सबै उज्यालो बनाउदै उडिरहे। सायद मेरो अधेरो अनुहार देखेर जिस्काएका होलान्। जुनकिरि किरा होइन हिरा हो, डल्ली भन्ने गर्थी। कसरी म प्रश्न गर्थेँ। अधेँरोमा हिरा मात्रै चम्किन्छ, सिसा चम्किदैन। खुब बाठी छे ऊ, म उस्को जवाफमा निरीह भैइ रहेँ। सङ्का लागि रह्यो, कतै मलाइ हिरा बनाउन जिन्दगीको अधेरोमा त छोडेर गैइन। फेरि उस्को हिरा जस्तै जिन्दगी देखेँ, अनि आफुलाइ अधेँरो नै राख्न चाहेँ, उसलाइ चम्काउन। केही खुसीहरु अरुकै लागि जन्मिन्छ्न् अनि अरुलाइ बाड्दा नै बढ्छ्न्। अनि बढ्न खोजेकाहरुलाइ बढ्न नै दिन पर्छ, किनकी सपना रोकीएला तर इच्छा कहिल्यै रोकिदैन।
मलाइ रातमा उसलाइ सम्झेर यसरी टोलाउन खुब गज्जब लाग्छ। उसका आवाजहरु सँधै गुन्जीरहन्छ्न्, यादहरु झुन्डीरहन्छ्न्।
"हजुरलाइ अब म कहिल्यै कल गर्दिन, रिसिभ गर्ने होइन केरे" उसले च्याटमा घुर्की देखाउथी
मैले मुस्कुराएको sticker पठाउँथे, "मलमास लागेको छ रे, बोल्न हुन्न क्या !!"
"खुब हजुरलाइ लाग्छ औँसी पुर्णे।" मुख बङ्गाको sticker पठाउथी। मैले १ महिना मलमास लगाउदा उसले जिन्दगी मलमास लगाएर गएकी थिइ। अनि कहिल्यै कल गरिन। आकाश त एक महिनामा दुइचोटी अधेँरो हुने गर्छ मलमासमा तर म, जिन्दगी भरी अधेरो हुने गर्छु, जिन्दगी भरी मलमास मनाउने गर्छु।

बादलले एकैछिनमा घुम्टो ओडाएर जुनलाइ लग्यो, जसरी डल्लीलाइ कसैले घुम्टो ओडाएर लगेको थियो, म टुलुटुलु हेरीरहेँ। कति अचम्म है, एकैछिनको प्रेम दुइछिनमै उडाइ लैजाने। हावा भन्ने गर्थी,झुट बोल्न माहिर रहिछे। यादी हावा हुन्थेँ त त्यो बादल उडाएर चादनी नि हेर्थे, अनि उनको सल उडाएर आफुलाइ नि हेर्थेँ, जिन्दगी भर...
एकैछिनमा विलिन भैइ जुन। म विलिन भएँ। आकाश अधेँरो भयो, ताराहरु अधेरा भए, तर जुनकीरी बलिरह्यो। सायद म जस्तै कसैको यादमा जुनकिरी पनि जलेको हुन पर्छ। वर्षा वर्षियो,उसका यादहरुले मन तर्सियो। सँगै नयनहरु वर्षीरहे तर....तर स्वयम्भुको आँखाहरु तिम्रै हुन पर्छ प्रिय मान्छे न कहिले वर्षेको देखेँ न कसैसँग तर्सेको देखेँ।
तिमी जस्तै विल्कुल तिमी...

कति कोमल हुन्छन् है नारीहरु

कति कोमल हुन्छन् है नारीहरु,
.....
चुरा टुट्दा दिन भरी रुन्छ्न् तर
मन टुट्दा नजिकै बसेकी
आमालाइ नि थाह दिदैनन्,

हात काटदा दिन भरी कराउछ्न् तर
मनमा चोट पुग्दा उफ् नि गर्दैनन्,

मन परेको लुगा पाएन भने
चाडपर्व नै मनाउदिन भन्छ्न्,
तर मन नपरेको केटा सँग जिन्दगी बिताउन तयार हुन्छ्न्,
कसैको खुसिको लागी !!
साँच्चै नारी महान् हुन्छ्न् है आमा ??

माया मारी पत्र पठाउनुको के अर्थ,
पिरमा पारी पत्र पठाउनुको के अर्थ,

यौवनका मातहरु नशिला रातहरुमा,
बिसाइ भारी पत्र पठाउनुको के अर्थ !!

न गुन गरेर मान्छे आफ्नो बन्छ ।
न सुन दलेर मुर्ती भगवान बन्छ ।
कसैलाइ निस्वार्थ माया गर्नुहोस ।
कुनै दिन दुश्मन पनि आफ्नो बन्छ !!!कि त तस्बिर कि त तिम्रो बोली चाहिन्छ

यादहरुको खाता बोक्ने झोली चाहिन्छ
रात कटाउन त यता पनि मुस्किल छ प्रिय
हरेक रात आजकल निदाउने गोलि चाहिन्छ।

निलो शिरिषको फुल फुलेर पारिजात लाई जसरी हरेक वर्ष वसन्तमा सम्झन्छ म हर ऋतुमा तिमिलाइ फुलाउँदै सम्झदै गर्छु। तिमिलाइ मन पर्ने निलो गुलाफको फुल मैले मन भित्रै फुलाइसकेको छु। के तिमिले निलो आकाश मुनि बसेका हामी दुवैलाइ त्यो निलो गुलाफले जोड्न सक्छौ ???
ए प्रिय मान्छे,
आज तिमिलाइ मैले दरबार मार्गको हरेक शिरिषको झ्याङमा तिमिले सैसला मार्दै गरेको देखेँ। खुब रमाइलो लाग्दै थियो मलाइ तिम्रो त्यो नाच। जसरी मयुरले आफ्ना निला प्वाँखहरु फैलाउदै बन्द गर्दै नाच्दै गर्छ त्यसै गरि तिमिले आफ्ना यादहरु छोड्दै नाच्दै थियौ। कति सिपालु छौ है तिमी आफुलाइ नाच्न मात्रै होइन मलाइ एकै छिन् मा नचाउन पनि। दिउँसोको चर्को घाममा पनि सित्तल बनेर फुली दिने ती फुलहरु अन्जुली भरीमा राखेर हाम्रो मायाको चिनो उपहार दिन मन छ। भुइँ भरी छरपस्ट रहेका ती फुलहरु कहिले नसुकुन अनि सुकाएर आगो कसैले नलगाउन् भन्ने चाहाना देख्दा सबैलाइ हुन्छ, तर अक्सर जे कुरा धेरै प्रेम हुन्छ नि त्यसलाइ फ्याँक्नै पर्ने हुन्छ जस्तै तिमिले फ्याँकेका मेरा माया अनि सद्भावहरु। कति सजिलै फुल्छ्न् फुलहरु, कति सजिलै झर्छ्न्, कति सजिलै बस्छन् प्रेम अनि कति सजिलै टुक्रिन्छ्न् सम्बन्धहरु। दोषी न मुटु रह्यो न त्यो निलो फुल फुलाउने प्रकृति नै रह्यो, दोषी त सिर्फ समय रह्यो अनि रहिरह्यो। 

आज आकाश निरन्तर रोइरहेछ। झरी परि रहेछ, आँसु झरिरहेछ। म जान्न चाहन्थेँ कोही किन रुन्छ्न्। के आकाश जत्रै मन हुनेहरु बादलले जत्तिकै आँसु झारेर रुन पर्छ हो ?? 
म साँझ परेको मन बोकेर अधेँरिदै बाहिर निस्के। बाहिर भने आज अधेँरो थिएन, आज पुर्णिमा। रुझेको शरिरमा रुझेकै कपडा लगाएर अनि रुझेकै मन लिएर उनिलाइ मज्जाले नियालेँ, नियालिरहेँ। उनको त्यो शरिर, जिउडाल, कोमल हातहरु, लुरी खुट्टाहरु,पातलो कम्मर,यौवनले छोप्दै गरेको स्तनहरु, वैँशले जिस्काउँदै गरेका डन्डिफोर अनि त्यसका दागहरु, सम्झिएँ। मेरो नजरले गर्दा होला, उनिले आँखा चम्किला पार्दै मलाइ हेरीरहिन्। म झसङ्ग भए,जुन देखेर।
भन्ने गर्थिन्, "म मरेँ भने ऊ त्यो,जुन बन्छु।"
"चुप" म मुख थुनिदिन्थेँ। मुख थुनेर नरोकिने रैछ लेखेको कुरा। आखिर छोडेरै गयौ, त्यसैले आज जुनमा तिमिलाइ देखेँ। यो जुन पनि धेरै खुसी देखिन्छ, जुनमा तिमी भएर नै हो।
कत्ती खुसी हुन्छ्न् है छोडेर जानेहरु, छोडिनेहरु पो जहाँको त्यहीँ जस्ताको त्यस्तै। कसरी नसोध। किनकी हरेक पुर्णिमामा तिमिले मलाइ देख्छौ, अनि औँसीमा नदेखे झैं गर्छौ। म हरेक अधेँरी जुनकीरीको उज्यालोमा तिमिलाइ खोजीरहन्छु जसरी हरेक जुनकीरी अधेँरीमा चम्किन खोजिरहन्छ। मन जलेर निस्केको धुवाँमा तिमिलाइ खोजीरहन्छु, काम लाग्न नसकेर मेरो मनको एस्ट्रेमा थुप्रिएको यादका खरानीहरुमा तिमिलाइ नै खोजीरहन्छु। पिउन बाँकी रहेका केही बोत्तल जहरहरुमा तिमिलाइ नै खोजीरहन्छु। अब भन अझै कति मौन बस्छौ, बाह्र वर्षमा त खोली नी फर्किन्छ रे प्रिय यो हाम्रो पाँचौ एनिभर्सरी...अझै म पनि जुन बनेर तिमिलाइ भेट्न आउन कति वर्ष कुर्न पर्छ मैले ??
थाहा छ तिमी बोल्दिनौ, फर्किन्नौ तर जब लत हुन्छ नि नपाए न आश भने भैइरहने रहेछ। तिमी माथी आकाशमा जुन बनेउ म धर्तीमा कुन बने कुन। हामिलाइ जोड्ने यही एउटा सुर्य छ कहिले चुरोट सुर्य कहिले घाम सुर्य। मैले धेरै सम्झिएँ, सायद तिमिलाइ बाडुल्कीले खप्न भएन होला, त्यसैले रिसले बादलको सिरक ओडेर सुतिदियौ।
तिमि हराउँदै गयौ, म विलिन हुँदै गएँ। पर्खिरहेँ, कतै तिमिले गाली गर्दै भन्छौ," निमोनिया हुन रुझ्छौ अझै ??"
तर गाली गरीनौ,किनकी तिमिलाइ थाहा छ म अचेल सँधै बिमारी नै हुन्छु भन्ने। प्रिय मान्छे मिल्यो भने चाँडै भिसा पठाउनु म पनि जुन बन्न आउनेछु, छैठौँ एनिभर्सरी उतै मनाउँला !!
bye धेरै सम्झियो नभन्नु है ।

संसारमा प्रेम यसरी नै चल्छ। जसरी सुर्यले आकाश सँग, आकाशले बादल सँग, बादलले पानी सँग पानीले धर्ती सँग इत्यादि। प्रेम एकतर्फीमा आनन्द हुदैन, दुई तर्फीमा मिठास हुदैन, जब दुइ बिचमा तेस्रो व्यक्ति फाइदा लिन्छ अब त्यो प्रेम, प्रेम नै रहदैन।
जुनले शीत छोडेर गयो, ताराले जुन लिएर गयो। कस्तो अचम्म है, सायद प्रेम युद्ध त आकाशमै हुन्छ, धर्तीमा गरिने त सबै भ्रम युद्ध न हो।
बिहानै अधेरो नै रहेको मेरो कोठामा म अधेँरो मुख लगाएर मेरी उजेलीको रोशनीमा हराउन खोज्दै थिएँ, तर समयको ब्ल्याकहोलमा पसेका उनको रोशनीको पाइलाका डोबहरु, मैले कहिल्यै पछ्छ्याउन सकिन। म आँखा हेर्ने बहानामा आज पनि आँखा भरी उनिलाइ नै बनाएर हेर्ने गर्छु। zoom गरेर हेरिरहन्छु, backround blur गरेर हेरिरहन्छु। मेरी यी नजरमा रहेका तस्बिरहरुको व्यापार हुने भए साँच्चै DSLR लोप हुनेछ, डाइनोसर हुनेछ।
अलि पर मन्दिरमा तिमिले मलाइ देख्नु भन्दा वर्षौँ पहिले देखि मान्छेहरु घन्टी बजाएर भगवान खुसी पार्ने बहाना गरीरहेका छ्न्, भगवान् लाई रीस उठेको बेला त्यही मान्छेहरुको घण्टी बजाएर मजाक लुट्ने गर्छ्न्। अब मैले तिमिलाइ भगवान जस्तै भन्न पाउँछु नि प्रिय ??
राती मैले निकै लामो सपना देखेँ, खै के के देखेँ कुन्नी, तर न तिमिलाइ देखेँ न भगवान् लाई, के भगवान् मन्दिरमा मात्रै बस्छ्न् हो, कि पथ्थरमा मात्रै बस्छन् ?? हरेक साँझ अनि बिहान, आगोले चुरोट्लाइ जलाइरहन्छ, जसरी धुपले मन्दिर जलाइरहन्छ, जसरी तिमिले मलाइ जलाइरहन्थेउ, हो उसै गरि। हामी त छुटेउँ अब यो चुरोट र आगो छुटेको दिन अनि मन्दिर र धुप छुटेको दिन म सन्सार पनि छोडिदिन्छु, किन नसोध...
अचेल म यिनिहरुको प्रेम हेरेर आफैमा हराउने गर्छु, सायद जल्नेहरु छीटो हराउने भएर होला।