यस्तै छ रे हाम्रो माया दारिमा उनी अल्झिइन् रे अनि उनीमा म अल्झिएँ !!!

मेरा दारिको केस्राहरु लामा भए रे, कतै काउकुती त कतै बिजाइ रह्यो रे। मलाइ पिडाहरु सुनाउथी लुरि...म भने आफ्नो लुकेको संसारबाट उनका लजालु मायाका रागहरु चियाइरहन्थे।
'दारि काटेर आउनु ल, फेरि कति घोच्छ्न मेरा गाला भरि' उ बिन्ती गर्थि।
'तिमी बिना दिन काट्न त कति गाह्रो छ यहाँ, दारि काट्ने कुरा गर्छौ।' जिस्किदै भन्थे 'आउ बरु पिरतीको खाँबा काटौली अनि मायाको डोरि बाटौली'
जवाफमा भन्थी 'अनि पिङ चै को खेल्ने नि, हजुरले मिल्दैन'
'जन्मेलान् नि' मैले बढी नै बोलेँ !!
फक्रेको फुल झै फक्रिदै रिसाउँदै भन्थी 'फटाहा बाबा'
म मख्ख पर्थेँ। कतै मान्छे नै ठगेर हिड्म झै लाग्थ्यो जब उन्ले फटाह भन्थी। खै कस्तो सम्बन्ध हो हाम्रो पहिले बाबा भन्थि दारी पाल्ने जाँगर लाग्यो अब कुन दिन दाइ भन्छे अनि बहिनी भनेर लुसुक्क लाग्न पर्ने हो भन्ने पिडाले म जाँड खाएको मान्छे झैँ लरबराउँदै हिड्थेँ।
सोध्थी,'बाबा हजुरलाई दारी प्यारो कि म प्यारो??'
खै कस्तो प्रश्न सोधी म धर्मसंकटमा परे। हलोको फाली कुनै जरामा अड्के झैँ म अड्किएँ, अकमक्क परेँ। दिमाग पनि -78 डिग्रीको बिएर झैँ भयो। जे पर्ला पर्ला दारी प्यारो भन्दिन्छु भन्ने लाग्यो र भनिदिएँ जसरी नि उनलाई रिस उठाउनु न थियो मलाइ।
'तिमी भन्दा त यी दिनरात गालामा चुमी रहने दारी कयौँ गुणा प्यारा छन नि लुरि' भन्दै म मौन व्रत बस्छु।
'हामिलाइ त कहिले पालो दिनुहुन्छ र?' ऊ नभन्दै रिसाइ।
अब फकाउनु न थियो मलाइ। मयुरले झैँ प्वाँख फैलाएर उस्को यादहरुले मेरा नयन अघि नाच्न थाल्छ्न। हामी भित्र बिगुल बज्यो, अब उसको र मेरो प्रेम युद्ध सुरु हुँदैथियो। म सँग हतियार थिएन आत्मा समर्पण गरेँ, उसले मलाइ आफ्नो काबुमा राखि। म अल्झिएँ न भाग्न सकेँ न उनीमा अटाउन सकेँ। अन्त्यमा दारी काट्न बाध्य बनाइ। हिटलर थिइ मोरि मैले हाँरे हारेँ अनि हारेँ।
'अब त थाहा भयो नि बाबा?दारी नकाट्दा के हुन्छ' जितेको भानमा भन्छे।
'केही हुन्न, दारी नकाटे तिम्रो बाबा हुन्छु' म खित्का छोड्छु अनि अब ऊ हार्छे, मैले बोलेरै जितिदिन्छु।
यस्तै छ रे हाम्रो माया दारिमा उनी अल्झिइन् रे अनि उनीमा म अल्झिएँ !!!